تا نگه کرده ای رسد بر عرش

بر فلک همچو برق گرم روی

در هوا همچو ابر نرم روی

همچو تیر نظر ز عالم فرش

چون در آورد پا به پشت براق

لرزه افتاد بر زمین ز فراق

شد سلیمان به تخت گاه فلک