بهر شیرین و خسرو و فرهاد

گاه می دید طبع من لایق

حال عذرا و حالت وامق

گاه از شوق می زدم فریاد

ناگه آمد ندا ز عالم غیب

کین خیال تو پاک نیست ز ریب

خود ندانی که فکر بیهوده