چو عاشق می شدم گفتم که بردم گوهر مقصود

بهار عارضش خطی به خون ارغوان دارد

غبار خط بپوشانید خورشید رخش یا رب

بقای جاودانش ده که حسن جاودان دارد

ندانستم که این دریا چه موج خون فشان دارد

ز چشمت جان نشاید برد کز هر سو که می بینم

کمین از گوشه ای کرده ست و تیر اندر کمان دارد