سرمه بی قدر همچو خاک سیاه

شوخ چشمی که چون نگه می کرد

خانه مردمان تبه می کرد

پیش آن چشم خواب ناک سیاه

بودش از زهر چشم مژگان ها

همچو زهر آب داده پیکان ها

سنبلی بر سمن کشیده چو جیم