از دهانش نشانه هیچ نبود

دو پر زاغ بود بر سر سرو

چشمه آب زندگی لب او

موج آن سیم غبغب او

جز سخن در میانه هیچ نبود

آن دهان هیچ و آن میان هم هیچ

جز خیالی نبود و آن هم هیچ