بی جمال تو بر تن محزون

آیدم همچو کوه قاف گران

لام بی سنبل تو قلابی ست

کز غم او دل مرا تابی ست

نعل و داغی ست نون و نقطه نون

غیر از این گونه حرف کم می گفت

حرف می دید و حرف غم می گفت