نعل و داغی ست نون و نقطه نون

لام بی سنبل تو قلابی ست

کز غم او دل مرا تابی ست

بی جمال تو بر تن محزون

غیر از این گونه حرف کم می گفت

حرف می دید و حرف غم می گفت

وقت خواندن ز هیبت استاد