او هم آواز و هم زبان می شد

حرف می دید و حرف غم می گفت

وقت خواندن ز هیبت استاد

چون ز طفلان برآمدی فریاد

پس به تقریب در فغان می شد

هر گه که از شوق گریه می کردی

صد هزاران بهانه آوردی