وه! که خورشید رو به ره کرده

صد شب دیگران و یک شب من

بلکه این صد شبست نیست شکی

که به خونم همه شدند یکی

رفته و روز من سیه کرده

آسمان واقف است از غم من

که سیه پوش شد به ماتم من