رفته و روز من سیه کرده

بلکه این صد شبست نیست شکی

که به خونم همه شدند یکی

وه! که خورشید رو به ره کرده

آسمان واقف است از غم من

که سیه پوش شد به ماتم من

صبح از من نمی کند یادی