کوس امشب غریو کم دارد

که سیه پوش شد به ماتم من

صبح از من نمی کند یادی

آخر ای مرغ صبح، فریادی!

ز آب چشمم مگر که نم دارد؟

قمری از بانگ صبح لب بربست

تا شد از ناله ام فغانش پست