شاه زان هیچ برنمی آشفت

عاشق از شوق دست و پا گم کرد

دال می گفت و او الف می خواست

که یکی بود پیش او کج و راست

نرم نرمک به او سبق می گفت

شاه درویش دوست می باید

تا از او عالمی بیاساید