شاه شیرین زبان شکرلب

دستم از سنگ حادثات شکست

عمر می خواستم ز آب حیات

تشنه مردم ز شوق در ظلمات

بار دیگر چو رفت از مکتب

خواند همزاد را به خدمت خویش

که چه می گفت با تو آن درویش؟