جگری های خود که می نگری

گشت خیل کبوتر تو سیاه

بس که از دیده ریخت اشک امید

خیل دیگر ازو شدند سفید

همه از خون دل شده جگری

مست چون بلبل ند و سرخ چو گل

گوییا هم گل ند و هم بلبل