گله از بخت خویشتن می کرد

موی ژولیده را گذاشت به سر

بلکه مویی ز سر نداشت خبر

با خود از بیخودی سخن می کرد

که رساندی سرم چرخ برین

بازم از آسمان زدی به زمین

گر به من لحظه ای وفا گردی