قطره اشکم آب و دانه توست

سر او سود بر سپهر بلند

که به فرقش همای سایه فگند

گفت فرق من آشیانه توست

آن کبوتر به فرق آن محزون

بود چون مرغ بر سر مجنون

آتشین آه را همی افروخت