بود چون مرغ بر سر مجنون

گفت فرق من آشیانه توست

قطره اشکم آب و دانه توست

آن کبوتر به فرق آن محزون

آتشین آه را همی افروخت

که چو پروانه بال او می سوخت

بعد از آن دست برد سوی قلم