آتشین آه را همی افروخت

قطره اشکم آب و دانه توست

آن کبوتر به فرق آن محزون

بود چون مرغ بر سر مجنون

که چو پروانه بال او می سوخت

بعد از آن دست برد سوی قلم

تا کند حسب حال خویش رقم