که چو پروانه بال او می سوخت

آن کبوتر به فرق آن محزون

بود چون مرغ بر سر مجنون

آتشین آه را همی افروخت

بعد از آن دست برد سوی قلم

تا کند حسب حال خویش رقم

شرح بی مهری زمانه کند