وز میان شکسته بسته خویش

از کجی گه بر آتشت دارند

گاه اندر کشاکشت دارند

شرم دار از قد شکسته خویش

پیری و بهر دستگیری تو

قد من شد عصای پیری تو

هست بی من بسی شکست تو را