با دل ریش و سینه غم ناک

زور برجست و رو به منزل کرد

چشم درویش خاک ره گل کرد

ماند مسکین به دیده نم ناک

شاد گشتی که دست داد وصال

باز غمگین شدی که یافت زوال

بخت بد بین که عاشق درویش