سنگ شد همچو موم از نرمی

آب دریا فتاد از کم و کاست

تا به حدی که گرد ازو برخاست

آب گردید آهن از گرمی

بط که در آب داشت مسکن خویش

بود بریان میان روغن خویش

هر که می راند توسن سرکش