رفت چون غنچه در تبسم و گفت

در چمن ناله می کند بلبل

که کجا رفت دور خوبی گل؟

شاه ز انصاف او چو گل بشکفت

به حکیمی که حاکم ازل ست

حکم او لایزال و لم یزل ست

که چو من بر قرار گیرد تخت