در عرق روی زردش از تب و تاب

سفر آخرت گرفت به پیش

گاه در تاب بود و گه در تب

دلش آمد به جان و جان بر لب

همچو برگ خزان میانه آب

شد تنش چو کمان بر آن رگ و پی

استخوانی و پوستی بر وی