فراغت آرد و اندیشه خطا ببرد

دل ضعیفم از آن می کشد به طرف چمن

که جان ز مرگ به بیماری صبا ببرد

طبیب عشق منم باده ده که این معجون

بسوخت حافظ و کس حال او به یار نگفت

مگر نسیم پیامی خدای را ببرد