بس که هر کس نواختی او را

مگر آن کس که بود عاشق زار

گر کسی بی نوا شدی ناگاه

چون شدندی ز حال او آگاه

منعم دهر ساختی او را

بود شه را عنایتی که مپرس

بر رعیت رعایتی که مپرس