نیست هرگز از نشاط در دل من

کاشکی جان ز تن برون آید

از نفس های گرم سوخت تنم

کو اجل تا دگر نفس نزنم

گویی از غم سرشته شد گل من

دور گردون ز من چه می خواهد

که تنم را چو کاه می کاهد