گویی از غم سرشته شد گل من

از نفس های گرم سوخت تنم

کو اجل تا دگر نفس نزنم

نیست هرگز از نشاط در دل من

دور گردون ز من چه می خواهد

که تنم را چو کاه می کاهد

داد مانند کاه بر بادم