تو کنی عرض مخزن خسرو

تا به کی می پری به بال کسان؟

ناز خوش نیست با جمال کسان

من کنم سکه سخن را نو

چون تو زین نامه نیستی نامی

چه بری نام خسو و جامی؟

حیف باشد که نام دیده وران