قاآنی ار همت کنی دل از دو عالم برکنی

آرد به شورش تن به تن هم پخته را هم خام را

چون مرغ پرد از قفس دیگر نیندیشد ز کس

بیند مدام از پیش و پس هم دانه را هم دام را

یکباره درهم بشکنی هم شیشه را هم جام را