ناید به لب کف از طرب های و هو مرا

جان از هزار ساله ره آید نموده کف

شادی کنان که آن تن ناپاک کو مرا

تا خون او به چشم ببینم که کرده کف

عشق غیور کف کند از خشم و گویدش

من خود همان تنم که تو خواندی عدو مرا

کشتم برای مصلحتی خویش را که عقل