نشناسدم ز بس نگرد تو به تو مرا

عشق غیور کف کند از خشم و گویدش

من خود همان تنم که تو خواندی عدو مرا

کشتم برای مصلحتی خویش را که عقل

اکنون تو را کشم که نگویی به هیچ کس

این سر به مهر حکمت راز مگو مرا

مستت کنم ز باده و می را کنم حرام