حوضی ز می بساز و در او کن فرو مرا

کاین عقل جزوی از پی نظم معاش هست

محتاط شحنه ای به سر چارسو مرا

ساقی کنون که قدر من و می شناختی

تلخ آیدم به کام به جز باده هر چه هست

کز عهد مهد دایه به می داده خو مرا

آلایش دو کونم اگر هست باک نیست