در عمر یک نماز شهادت مرا بس است

کز عهد مهد دایه به می داده خو مرا

آلایش دو کونم اگر هست باک نیست

می آب رحمتست و دهد سشت و شو مرا

آن دم که چون علی بود از خون وضو مرا

چون موی شیر زرد و نزارم مبین که هست

صد شیر شرزه بسته به هر تار مو مرا