از بیم عشق لالم و ترسم که برجهد

آن دم که چون علی بود از خون وضو مرا

چون موی شیر زرد و نزارم مبین که هست

صد شیر شرزه بسته به هر تار مو مرا

دل بر سر زبان به دل گفتگو مرا

آسوده هست جانم و آلوده پیکرم

تا زشت زشت بیند و نیکو نکو مرا