پنهان چو جام خنده زنم گر چه آشکار

عکسش نماید از چه نگون هین بگو مرا

نشنیدی آن کنیز به خاتون خود چه گغت

کشتت فلان خر چو ندیدی کدو مرا

چون شیشه خون دل دود اندر گلو مرا

تا گم شدم ز خود همه عضوم شدست روح

گم شو ز خویش ای که کنی جستجو مرا