حیران زاهدم که بر آن روی چون بهشت

چشمم ندید در شب تاریک چاه را

هوش از سرم به چابکی آن شوخ کج کلاه

برد آنچنان که دزد شب از سر کلاه را

از ابلهی گناه شمارد نگاه را

می خوردنم به مجلس جانان گناه نیست

آسوده در بهشت چه داند گناه را