گم کرده اند در شب تاریک راه را

هر روز و شب به یاد جمال جمیل تو

نظاره می کنم رخ خورشید و ماه را

در گیسوی سیاه تو دلها چو شبروان

دارم دلی گرفته و مشکل که شاه عشق

در این فضای تنگ زند بارگاه را

وقتست کز تطاول آن چشم فتنه جوی