دارم چو ماه یکشبه آغوش از آن تهی

حیران کند جمال تو ماه دو هفته را

خجلت دهد رخ تو گل نو شکفته را

تا در بغل کشم چو تو ماهی دو هفته را

باید کنون گریست که دل پاک شد ز غیر

رسمی نکوست آب زدن راه رفته را