که چون ماهی اسیرم کرده در شست

ندیدم تا ندیدم چشم مستش ا

که وقتی آدمی بی می شود مست

بهل تا سر نهم بر خاک تسلیم

برون نه یک قدم قاآنی از خویش

که از قید دو عالم می توان رست

بهار و عهد صاحب اختیارست