حاش لله که رهایی دلم از زلف تو بیند

که ترا پایه بلندست و مرا طالع پستست

گفتم از دست تو روزی بنهم سر به بیابان

دست در زلف زد و گفت کیت پای ببستست

که دلم ماهی بسمل بود و زلف تو شستست

گرد آن دانه خال تو سیه موی تو دامست

دل شناسد که تنی هرگز ازین دام نجستست