که دلم ماهی بسمل بود و زلف تو شستست

گفتم از دست تو روزی بنهم سر به بیابان

دست در زلف زد و گفت کیت پای ببستست

حاش لله که رهایی دلم از زلف تو بیند

گرد آن دانه خال تو سیه موی تو دامست

دل شناسد که تنی هرگز ازین دام نجستست

دل قاآنی ازینسان که به زلف تو گریزد