دل قاآنی ازینسان که به زلف تو گریزد

که دلم ماهی بسمل بود و زلف تو شستست

گرد آن دانه خال تو سیه موی تو دامست

دل شناسد که تنی هرگز ازین دام نجستست

چ ون برآشفته یکی رومی هندوی پرستست