دیده آ زادی خود را به گرفتاری خویش

در تن تیره اش از بس که شکنج و شکنست

حاصل وقتم از آن نیست به جز رنج و بلا

نه دلست این به حقیقت که بلا و فتنست

زین سبب عشق نکویانش شعارست و فنست

در ره غمزه مهرویان از تیر نگاه

راست ماننده مرغیست که بر بابزن ست