گاه با اژدر زلفست چو بهمنش مدار

زین سبب عشق نکویانش شعارست و فنست

در ره غمزه مهرویان از تیر نگاه

راست ماننده مرغیست که بر بابزن ست

بیژن آسا گهی افتاده به چاه ذقنست

هرکجا صارم ابرویی آنجا سپرست

هرکجا ناوک مژگانی آنجا مجنست