عیش او مانا از رنج وگداز و محنست

در پرستیدن بت رویان از بس مولع

راست پنداری آن یک صنم این یک شمنست

سال و مه عشق بتان و زرد و رنجه نشود

در ره دانش و دین کاهل و خیره است و زبون

لیک در کار هوس چیره تر از اهرمنست

روز اگر شام کند بی رخ یوسف چهری