به روز حشرکه اعمال خویش عرضه دهند

که عشق مملکت و دوست پادشاه منست

زنند طعنه که اندر جهان پناهت نیست

به جان دوست همان نیستی پناه منست

سواد زلف بتان نامه ی سیاه من است

به مستی ار ز لبت بوسه ای طلب کردم

لب پیاله درین جرم عذرخواه منست