ز بس در آن تن نازک فرو رود انگشت

سرین سیمبران آن سریر را ماند

ز خنده گل و از رقص سرو معلومست

که باد صبح به بستان بشیر را ماند

گمان بری که سراپا خمیر را ماند

لطیفه های وی از بس که چرب و شیرینست

اگر غلط نکنم شهد و شیر را ماند