زان مزامیرش اثر در سنگ خارا می کند

نغمه شیرین او گویی غذای روح ماست

کز لطافت در دل و مغز و جگر جا می کند

حلق داودست گویی درگلویش تعبیه

چشم در خمیازه می افتد ز شوق روی او

خاصه آن دم کز پی خواندن دهن وا می کند

سخت می ترسد ز تنهایی دلش گردد ملول