گرد او آشفتگان جمعند و گویی ساحریست

خاصه آن دم کز پی خواندن دهن وا می کند

سخت می ترسد ز تنهایی دلش گردد ملول

زان سبب در کشتن عاشق مدارا کند

کز بنات النعش ترکیب ثریا می کند

چون لب ساغر لب شیرین شورانگیز او

بس که جان بخش است بوسیدن تقاضا می کند